(158) "Radość rodzenia. Rozmowy o ciąży i porodzie"

Nabyłam, i Was też do tego zachęcam, książkę "Radość rodzenia. Rozmowy o ciąży i porodzie." Jej autorką jest poznańska doula Marianna Szymarek, z którą Stowarzyszenie "Dbamy o Mamy" ma przyjemność współpracować. Marianna od kilku lat prowadzi dla nas spotkania "Opowieści porodowe" i warsztaty o bólu porodowym. Znając Mariannę i jej dokonania, książkę polecałam w ciemno, ale teraz po przeczytaniu mogę przedstawić obszerniejszą recenzję.

Ta książka tak mi się podobała, że nie wiem od czego zacząć. Też tak macie, że jeśli czymś się zachwycicie, to przekrzykujecie się hasłami? Świetna pogoda! Super widoki! Jakie jedzenie! A nie jesteście w stanie ułożyć obszernej składnej wypowiedzi? Ja tak w każdym razie mam, będę więc używać haseł.

"Radość rodzenia" to zbiór 15 opowieści kobiet o ich ciążach i porodach. Całość jest poprzedzona krótkim wstępem teoretycznym.

Książka jest napisana świetnym językiem. Osobiście sądzę, że Marianna nas wszystkich nabrała i od lat szlifuje warsztat jako np. ghost writer.  To po prostu niemożliwe, żeby to była jej pierwsza dużą książka. Jednak mimo doskonałego warsztatu, uważam, że tej książki nie da się przeczytać w jeden wieczór, jednym tchem albo inaczej - może się da, ale nie warto. Sama czytałam ją przez wiele dni, żeby "pobyć" z każdą z bohaterek, żeby każda opowieść wybrzmiała. Poza tym, osobiście nie dałabym rady duchowo przetrawić tej lektury za jednym zamachem. Dla mnie to książka tak naładowana emocjami, że musiałam sobie je dawkować. 

Jest to pozycja wyjątkowa na polskim rynku, chyba pierwsza nawet tego typu. Istnieją książki, które zawierają opowieści porodowe, ale właśnie są one porodowe. Tutaj bohaterki opowiadają o całym okresie prokreacyjnym, jeśli mogę to tak ująć. Poczynając od wyobrażeń, planów na temat posiadania dzieci przez ciążę, poród, połóg i ... dalsze życie. To właściwie po prostu opowieści o życiu, bo przecież żadna ciąża nie dzieje się w próżni. Bohaterki mówią o relacjach w związkach, chorobach w rodzinie, przeprowadzkach, kłopotach, itd. Sądzę, że książka powinna być lekturą obowiązkową w szkołach i uczelniach medycznych, bo ona bardzo uświadamia, że kobieta która przyjeżdża do porodu nie jest macicą z płodem, tylko człowiekiem ze swoją historią, "kontekstem", z kłopotami, obciążeniami, itd.

Uważam też, że to może być książka terapeutyczna dla kobiet, które już rodziły i nie zamierzają mieć więcej dzieci. Szczególnie jeśli nigdy nie miały możliwości "przegadać" swoich porodów, bo zmuszone przez otoczenie lub ... siebie zaciskały zęby i "bez mazania się" wracały do rzeczywistości, "bo każdy rodzi, co to za wydarzenie".

Popłynę dalej ...To jest książka tak naprawdę dla każdego - dla mężczyzn, kobiet bezdzietnych, bo ona jest po prostu o życiu, o doświadczeniu, które jeśli nie dotyczy bezpośrednio nas, to już dotyczyło na pewno naszych matek, może dotyczy sióstr, współpracownic (to że nigdy nie byłam w Ameryce Południowej i pewnie nie będę, nie przeszkadza mi w czytaniu reportaży o tym rejonie, i czerpaniu z nich wiedzy i radości). Uświadomienie sobie, że poród to nie jest czynność medyczna jak wyrwanie zęba, tylko jest zdarzeniem totalnym, wpływającym na całe życie kobiet, dzieci, rodzin, bardzo by nam pomogło jako ludziom.

I na koniec zaskoczenie: to nie jest książka dla kobiet w ciąży. Dobra, żartowałam, ale tylko po części. Jeśli kobieta świadomie podchodzi do ciąży i porodu, jeśli przygotowuje się do niej sercem, rozumem i ciałem, to tak, to lektura dla niej. Jednak uważam, że nawet w tym przypadku nie powinna to być lektura pierwsza, ale to oczywiście kwestia osobowościowa. Natomiast, jeśli dla jakiejś kobiety jedynym "przygotowaniem się" do porodu byłyby dwa spotkania w szkole rodzenia (o pakowaniu torby do szpitala i pielęgnacji noworodka), to moim zdaniem, nie powinna w 38 tygodniu ciąży czytać tej książki. Dlaczego? Oczywiście, to znowu kwestia osobowościowa, ale sądzę, że w takim przypadku zdarzyłyby się dwie rzeczy. Po pierwsze taka osoba, prawdopodobnie zakończyłaby czytanie po kilku rozdziałach lub (to ta druga opcja) przeczytała do końca, ale z kompletnym zamętem w głowie. Mogłaby zapytać o co tym bohaterkom chodzi? Dlaczego opowiadając te same historie jedna cieszy się, a druga płacze? To w końcu dobrze jest rodzić z mężem czy niedobrze? To nacięcie krocza jest dobre czy złe? Tego się nie dowiesz z tej książki. To nie jest poradnik, a opowieści kobiet nie są wytycznymi (czasami byłyby sprzeczne :-). Tam nie ma ocen. Jest słuchanie i towarzyszenie.

Ktoś powie, to w 38 tygodniu ciąży mam nie czytać tej książki, ale osiem lat po ostatnim porodzie mogę, i jakbym była mężczyzną to też mogę? Odpowiem: Tak, moim zdaniem właśnie tak. Oczywiście cały czas trochę żartuję i cały czas zdaję sobie sprawę z tego, że każda z nas jest inna, i być może znalazłyby się jakieś osoby, które nie przygotowawszy się do porodu, "na ostatnich" nogach przeczytałyby tę książkę i doznały olśnienia. Jednak raczej mogłaby wprowadzić niezrozumienie, zamęt, żal, że się nie przygotowało, nie przemyślało, nie przegadało pewnych spraw wcześniej. Uczucia całkiem niepotrzebne na kilka dni przed porodem. Inni wymienieni przeze mnie potencjalni czytelnicy, nie mając przed sobą terminu porodu, podejdą inaczej do książki, odczytają ją na innym poziomie, będą mieli czas, żeby do niej wrócić...   

(157) Wywołanie porodu ćwiczeniami

Zanim przejdę do meritum opowiem Wam prawdziwe historie z ćwiczeń.

Historia 1. Koniec grudnia, chyba ostatnie ćwiczenia przed świętami. Pojawia się nowa uczestniczka. W ramach wywiadu pytam na kiedy ma termin. Odpowiada, że na ... Wigilię. Lekko baranieję. Pytam więc, czy chodziła do tej pory na inne ćwiczenia, czy może u nas to taki "gościnny występ" z powodów organizacyjnych. Dziewczyna odpowiada, z dziwnym przebiegłym uśmiechem, że nie, nie podejmowała totalnie żadnej aktywności fizycznej. Opada mi szczęka. Kurtyna!

Historia 2. Co zajęcia namawiamy słuchaczki szkoły rodzenia, żeby wzięły też udział w organizowanych przez nasze stowarzyszenie ćwiczeniach, że teorię czy warsztat ze szkoły, warto, a nawet trzeba uzupełnić ćwiczeniami. Tak sobie gadamy bezskutecznie... Wreszcie na ćwiczenia przychodzi pierwsza zainteresowana. Nie posiadamy się z radości. Znów pytamy o termin porodu. Właśnie minął... Dziewczyna przyszła wywołać sobie poród ćwiczeniami. Kurtyna! (zza kurtyny jeszcze dopowiem, że cóż, nie wywołała porodu. Po zakończeniu karnetu musiała się udać do szpitala, bo przenosiła ciążę). 

Czy aktywność fizyczna nie przyspiesza terminu porodu? W sensie patologicznym (poród przed 37 tygodniem ciąży) nie przyspiesza nigdy.

Czy zapobiega przenoszeniu ciąży? Tak, ale przy zachowaniu odpowiednich warunków.

Nie zadziała, jeśli zaczynasz ćwiczyć po terminie jak nasze bohaterki. Nie zadziała, jeśli ćwiczysz do połowy ciąży, a potem przestajesz. Nie zadziała, jeśli zaczynasz ćwiczyć w trzecim trymestrze. Nie zadziała, jeśli jest to aktywność mniejsza niż 3 razy w tygodniu po 20 minut o umiarkowanej intensywności. 

Poniżej naukowy wywód z wydanej przez Stowarzyszenie książki "Przećwicz ciążę" dr J.Clappa i C. Cram. 

"Na rycinie 3.1 zaznaczony został wiek ciążowy oraz moment porodu. Dane dotyczą kobiet, które kontynuowały ćwiczenia, oraz fizycznie aktywnej grupy kontrolnej. Diagram obrazuje procentową liczbę kobiet w każdej z tych grup, które rodziły na przestrzeni od trzydziestego drugiego do końca czterdziestego drugiego tygodnia, przy czym za termin uważa się koniec czterdziestego tygodnia. Należy zwrócić uwagę, iż nic nie wskazuje na to, żeby kontynuowanie regularnych ćwiczeń w czasie ciąży zwiększało występowanie porodu o tyle prędzej, aby spowodował on problemy związane z wcześniactwem dziecka (poród przed trzydziestym siódmym tygodniem ciąży).

Natomiast poród po trzydziestym siódmym tygodniu ciąży to już zupełnie inna historia. W każdym z kolejnych trzech tygodni na grupę kobiet kontynuujących ćwiczenia przypadało o wiele więcej porodów. W rezultacie liczba kobiet, które urodziły przed wyznaczonym terminem, była dużo większa (72%) niż w grupie kontrolnej (48%). Grupa kontrolna nie nadążała za grupą kobiet ćwiczących aż do drugiego tygodnia po wyznaczonej dacie porodu, pokazując tym samym, że czas rozwiązania w terminie był przesunięty w lewo (wcześniej) dla całej grupy ćwiczącej. Oznacza to, że kobieta, która ćwiczyła regularnie i długotrwale aż do wyznaczonego terminu porodu, zazwyczaj rodziła na pięć do siedmiu dni wcześniej niż kobieta aktywna fizycznie, ale niećwicząca regularnie. Cóż za zachęta do ćwiczeń! (...)

Na koniec nadmienię, iż termin porodu w grupie kobiet, która przestała ćwiczyć w środkowej fazie ciąży, nie różnił się od terminu w grupie kontrolnej. Tak więc termin rozwiązania nie ulegnie zmianie, jeśli ćwiczysz intensywnie na początku i w środkowej fazie ciąży, a następnie przestaniesz.

Aby być pewną, że osiągniesz korzyści urodzenia dziecka na pięć do siedmiu dni wcześniej, niż gdybyś nie ćwiczyła, musisz kontynuować treningi do samego terminu rozwiązania. Ilość potrzebnych do tego ćwiczeń to nie więcej niż zachowanie podstawowego poziomu aktywności (trzy lub więcej dwudziestominutowych sesji w tygodniu, na poziomie umiarkowanego bądź dużego wysiłku). Zredukowanie treningów do ilości poniżej tego pułapu najzwyczajniej nic nie zdziała".

Jeśli więc nie chcesz ryzykować, że już sam początek porodu będzie niefizjologiczny, że dziecko nie wyjdzie samo, ale będzie "wypłoszone" z macicy, to musisz ćwiczyć regularnie całą ciążę.

(156) Zaświadczenia lekarskie dla ćwiczących ciężarnych

Niedawno w pewnym fachowym gronie rozgorzała dyskusja na temat tego czy żądać od kobiet ćwiczących w ciąży zaświadczeń od lekarza, pozwalających na aktywność fizyczną czy nie. Nasze Stowarzyszenie stoi na stanowisku, że nie, nie, i jeszcze raz nie. Dlaczego? Z wielu powodów:

1) naszym zdaniem jest to szalenie protekcjonalne, jest to przedmiotowe traktowanie kobiet.
Słuchaj "dziecko", nie będę z tobą rozmawiać, daj usprawiedliwienie od "rodzica".
A co jeśli naszą klientką jest np. mama ginekolog, położna, wieloletnia joginka, doświadczona instruktorka fitness, mama trójki dzieci, która w każdej ciąży ćwiczyła, doktorantka AWF pisząca pracę o aktywności w ciąży, itd. itp. Robi się śmiesznie, prawda?

2) jeśli już zaczęłybyśmy żądać takich zaświadczeń, to musiałybyśmy to robić przed każdymi ćwiczeniami. No bo skoro uznajemy, że kobiety nie są w stanie ocenić swojej zdolności do ćwiczeń, swojego samopoczucia, to musimy być konsekwentne. Dlaczego brać zaświadczenie raz na miesiąc, jak ktoś zaproponował? Bierzmy trzy razy w tygodniu!

3) zdaje się, że to jednak kobieta najlepiej zna swoje ciało, jest z sobą na co dzień i jest w stanie na bieżąco ocenić swoje możliwości. Jeśli np. kobieta ma zaświadczenie od lekarza o dopuszczeniu do ćwiczeń z poniedziałku, ale w środę dostaje gorączki/ boli ją głowa/ plami/ czuje się osłabiona, podejrzewa skurcze, itd. (niepotrzebne skreślić), to zdaje się, że w takiej sytuacji bieżąca racjonalna ocena kobiety jest wiążąca, a nie zaświadczenie od ginekologa.

4) zaświadczenie od ginekologa tak naprawdę niewiele nam mówi, bo przyszła mama może takie zaświadczenie od lekarza otrzymać, ale nie wspomni ani jej/jemu, ani nam, że oprócz ciąży np. ma jakieś przewlekłe schorzenie. Może być też całkiem zdrowa, ale nie powie nam, że zanim przyszła do nas na taniec o 16.00, to o 7.00 przebiegła 10 km, a potem jeszcze zaliczyła basen i 2 godziny aerobiku, co zmienia nieco sytuację. Zamiast żądać zaświadczeń, trzeba mieć trochę zaufania do ludzi, a gdzieś z tyłu głowy mieć świadomość tego, że jeśli ktoś nie będzie chciał być z nami szczery i/lub będzie działał autodestrukcyjnie, to i tak nie mamy na to wpływu.

5) w naszej polskiej rzeczywistości mogłoby się zdarzyć, że mimo książkowej ciąży ginekolog nie wypisałby takiego zaświadczenia. Dlaczego? To już trzeba pytać takich lekarzy. Wyobrażam sobie, że z braku czasu, niechęci do dodatkowej papierologii, małej wiedzy o aktywności fizycznej, strachu przed braniem odpowiedzialności, osobistej niechęci do ruchu, czy zwykłej nieżyczliwości. I kobieta miałaby być pozbawiona leczniczego ruchu z powodu takich "niemerytorycznych" przesłanek? Zresztą, gdybym była lekarzem, to też bym chyba nie podpisała takiej zgody, zgodnie z punktami 3 i 4. To kobieta musi w danej chwili zdecydować czy może ćwiczyć czy raczej powinna odpocząć/udać się na izbę przyjęć niezależnie od posiadanego zezwolenia. No i lekarz nie ma wiedzy/wpływu na kontekst - może przyszła mama chce z zaświadczeniem wybrać się na wyścig rowerowy, choć na rowerze jeździła 10 lat temu albo na zwykłe ćwiczenia, ale głodzi się z powodu zaburzeń odżywiania. To przerysowane przykłady, ale wiadomo o co chodzi.

6) nie zapraszamy przyszłych mam na obóz kondycyjny, tylko na godzinne zajęcia dla ciężarnych. Gdybyśmy organizowały jednak obozy kondycyjne dla kobiet w ciąży (żart), to wtedy tak, rzeczywiście opinia lekarza, wyniki badań, itp. by się przydały.

7) żądanie zaświadczeń o zdolności do ćwiczeń ciążowych, sugeruje, że ćwiczenia są jakąś aktywnością wysokiego ryzyka. No właśnie nie są. Wieczne siedzenie jest aktywnością wysokiego ryzyka.

(155) To poród nie jest wydarzeniem wyłącznie medycznym?

To poród nie jest wydarzeniem wyłącznie medycznym?
Takie pytanie padło podczas zajęć szkoły rodzenia.

Dyskusja, która potem się wywiązała, mam nadzieję otworzyła oczy uczestnikom spotkania. Mi na pewno. Doszło do mnie na zasadzie gwałtownego olśnienia, dlaczego kobiety nie przygotowują się fizycznie do porodu. No bo skoro poród w odbiorze dużej części społeczeństwa jest wydarzeniem medycznym, czymś takim jak atak serca, złamanie ręki, operacja wyrostka czy usunięcie migdałków, to samemu nic zrobić nie można, tylko przyjść i zdać się na wykwalifikowany personel...

I potem następuje mnóstwo rozczarowań, traum, wzajemnego niezrozumienia...

Moi Drodzy, poród nie jest wydarzeniem medycznym. Tzn. czasami, w rzadkich przypadkach oczywiście jest. Jednak w większości porodów aspekt medyczny jest co najwyżej jednym z aspektów,  i to wcale nie najważniejszym, a wiele porodów (nawet tych dziejących się w szpitalu) zdarzeniem medycznym nie jest wcale.

Trzymajmy się przykładu z usuwaniem migdałków. To nigdy nie zadzieje się na ulicy, w samolocie, nie zrobisz sobie tego sama w łazience w towarzystwie empatycznych pielęgniarek laryngologicznych. Natomiast kobiety rodzą poza szpitalem. W naszym kraju rzadko (w niektórych krajach bardzo często), choć wcale nie tak rzadko jak się wydaje - sama znam dwie kobiety, które nie zdążyły do szpitala, oraz wiele takich, które w domu urodziły już w sposób planowany i pod właściwą opieką.

W czasie usuwania migdałków praca pacjenta jest minimalna, raczej nie może się ruszać, niepotrzebne mu techniki oddychania czy relaksu (choć zapewne nie zaszkodzą). W czasie porodu jak najbardziej trzeba się ruszać, a brak kondycji, umiejętności oddychania czy relaksowania się mogą nawet doprowadzić komplikacji. Krótko mówiąc to kobieta rodzi. I od jej nastawienia, wiedzy, umiejętności, kondycji wiele zależy, ale też znaczy to że jest w dużej mierze zdana na siebie, często jest na sali porodowej sama, a poród się toczy. Migdałki usuwa ktoś i raczej w trakcie zabiegu nie zostawia się pacjenta, żeby radził sobie sam.

Przy różnych zabiegach ból jest znieczulany przez cały czas zabiegu. W czasie porodu tak się nie da. Nie można znieczulić się farmakologicznie od pierwszego skurczu (byłoby to niebezpieczne). Kobieta więc musi sobie sama jakoś radzić, dlatego nastawienie, umiejętności, wiedza, znajomość własnego ciała są bezcenne.

Usuwaniu migdałków towarzyszą na pewno emocje, lęk przed bólem, przed powodzeniem zabiegu, ale to chyba tyle. Nie musisz myśleć o drugiej osobie (dziecku), ani o tym czy podołasz nowemu życiu bez migdałów, jak będzie się zachowywał partner, itd. Emocje porodowe są nieporównywalne do żadnych innych.

W czasie porodu konieczne jest poczucie bezpieczeństwa. W czasie każdego innego zabiegu też, ale w innym sensie. Przy zabiegu nie przeszkadza np. zapewne brak przyciemnionego światła lub brak prysznica w pokoju zabiegowym. Nie potrzebujemy też bliskiej osoby, tzn. zapewne byłoby nam miło, ale w krótkim czasie przed znieczuleniem raczej dajemy sobie radę sami.

Krótko mówiąc, poród różni się tym od innych zabiegów, że to kobieta rodzi, a personel tylko obserwuje, ewentualnie wkracza w krytycznych momentach. Operacji bez personelu raczej się nie odbędzie. Poród dzieje się długo, nie wiadomo z góry jak długo. I jest na pewno wydarzeniem psychicznym, rodzinnym, społecznym...

(154) Nie mogę ćwiczyć, bo mi się szyjka skraca

Nagminnie zdarza nam się taka oto sytuacja: przyszła mama przychodzi do szkoły rodzenia na zajęcia ruchowe i mówi "ale ja będę tylko patrzeć, bo mi się szyjka skraca, nie mogę ćwiczyć".

Chciałabym Wam wykazać brak logiki i spójności takich przekonań. W innym poście powołam się na wyniki badań naukowych, tu zostańmy przy zdroworoządkowej analizie przesądów.

Ta przyszła mama (właściwie dziesiątki przyszłych mam, niestety) przychodzi na własnych nogach. Nawet jeśli przyjechała samochodem, to jednak jakiś dystans musiała pokonać, a wcześniej dojść do samochodu i do niego wsiąść (przysiad!). Schodzi/wchodzi po schodach, przemieszcza się po szkole, wstaje/siada (na krześle i toalecie), czasem kładzie się i wstaje do badania ktg. Czyli szyjka macicy odróżnia ruch codzienny od ruchu dla zdrowia, tak? I ten pierwszy - codzienny jest ok, ale ten drugi - dla sprawności i zdrowia szyjkę skraca? Czyli jeśli idziesz po chleb, to wszystko ok, ale jeśli przemierzysz ten sam dystans z inną intencją, wyłącznie dla "rozruszania się", to szyjce włączy się czerwone światło i zacznie się piorunem "pruć"? Nieco niespójna teoria.

Powiesz, w takim razie, że cała rzecz w intensywności. Tylko że akurat zajęcia, które przywołuję dla przykładu nie są wcale intensywniejsze od codziennych czynności, no może odrobinę. Za to są przemyślane i fizjologiczne, tzn. dopasowane do tego co ciało lubi. (Większa intensywność wcale nie szkodzi, ale to nam nie pasuje do wywodu, więc zostawmy tę kwestię).

To może chodzi o grawitację, która rzekomo tak strasznie wpływa na szyjkę? Cóż, tylko że jeśli godzinami siedzisz, a nawet półleżysz, to też grawitacja działa, a dodatkowo działają inne wygenerowane przez Ciebie osobiście czynniki, jak zła postawa, napięcia, ściskanie brzucha, kiepska praca przepony, kiepskie trawienie, osłabianie dna miednicy, zatwardzenia i gazy z bezruchu, itd. No i nadal pozostaje pytanie czy jak idziesz po chleb lub do szkoły rodzenia/doktora, to grawitacja się wyłącza? Włącza się tylko i wyłącznie podczas przemyślanych, intencjonalnych ćwiczeń?

Jeżeli ktoś unika aktywności fizycznej, to z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, jego codzienne ruchy są nieprawidłowe. Powodem tego jest brak świadomości ciała, brak odpowiednich umiejętności, wiedzy, siły, elastyczności, złe nawyki. Czyli np. taka osoba garbi się, źle stawia stopy, wysuwa do przodu miednicę, usztywnia ciało, traci na koordynacji, nieprawidłowo siedzi. I co? Szyjka macicy w trakcie pielęgnowania złych nawyków ruchowych jest w optymalnym stanie? Zacznie się natomiast gwałtownie skracać, jeśli pod kierunkiem wykwalifikowanej osoby popracujesz nad prawidłową postawą, głębokim oddechem, dnem miednicy, równowagą, uwalnianiem napięć, itd.? Przecież to na pierwszy rzut oka nie trzyma się kupy.

Na koniec wisienka na torcie. Pozycje odciążające szyjkę macicy, to np. takie na czworakach, kolanach i przedramionach, w odpowiedniej pozycji na boku, itd. Czyli jeśli słyszysz, że szyjka Ci się skraca, to zamiast siedzieć i polegiwać (bardzo duży nacisk na szyjkę!!!), to powinnaś 5 razy w tygodniu brać udział w ćwiczeniach dla ciężarnych, gdzie jest mnóstwo ćwiczeń w opisanych odciążających pozycjach.

Od dawna też kołacze mi się po głowie taka nieśmiała wątpliwość: jeśli skracanie się szyjki macicy jest diagnozowane nagminnie, to może to nie jest jednak patologia, a naturalne zjawisko albo jakieś "przedobrzenie" diagnostyczne?
Tą wątpliwość podsyca anglojęzyczna literatura, gdzie rzadko można znaleźć informacje o skracaniu się szyjki. Problemem jest dopiero jej rozwieranie się w ciąży. Wydana przez Stowarzyszenie po polsku książka "Przećwicz ciążę" też wspomina o badaniach nad wpływem ćwiczeń na długość ciąży u kobiet, u których nastąpiło przedwczesne rozwarcie szyjki (lepsze wyniki miały kobiety, które wcześniej ćwiczyły). 

Książkę możesz kupić tu: https://www.dbamyomamy.org.pl/index.php/component/k2/item/537-ksiazka-przecwicz-ciaze-juz-w-sprzedazy.html

(153) Fragmenty książki dla ciężarnych i specjalistów o aktywności fizycznej w ciąży

Fragmenty książki "Przećwicz ciążę", wydanej przez nasze Stowarzyszenie. Możesz ją kupić tutaj: https://www.dbamyomamy.org.pl/index.php/component/k2/item/537-ksiazka-przecwicz-ciaze-juz-w-sprzedazy.html

„Ćwiczenia ani trochę nie spowolniły rozwoju łożyska. Raczej je przyspieszyły, co z kolei znacząco wpłynęło na jego funkcjonalność w późnej fazie ciąży. Jeśli ćwiczenia są kontynuowane, rozwój łożyska jest prawie trzykrotnie szybszy w środkowej fazie ciąży i ma ono około 15% więcej naczyń i większą powierzchnię w momencie porodu. Jest to kolejny przykład tego, jak wzajemne oddziaływanie regularnych ćwiczeń i zmian będących efektem ciąży zapewnia nieprzewidziane skutki ochronne dla dziecka, minimalizując tym samym ryzyko komplikacji mogących pojawić się w późnej fazie ciąży”.

„Pierwszą rzeczą, na którą zwracaliśmy uwagę podczas porodu, była reakcja tętna płodu na skurcze porodowe. Znaleźliśmy dowody, że dzieci kobiet, które kontynuowały ćwiczenia, tolerowały stres wynikający ze skurczów dużo lepiej niż dzieci kobiet, które przestały ćwiczyć na długo przed porodem oraz dzieci kobiet z grupy kontrolnej”.

„W ramach ostatecznego sprawdzenia pobraliśmy próbki krwi z pępowin dzieci ćwiczących kobiet i z grupy kontrolnej w momencie urodzenia i zbadaliśmy kilka czynników. Po pierwsze, poziom erytropoetyny pozostał niski, wskazując, że dostępność tlenu była odpowiednia podczas trwania porodu. Po drugie, liczba czerwonych krwinek we krwi dzieci ćwiczących matek była niższa, co znaczy, że dzieci były przez jakiś czas względnie mniej zestresowane. To samo okazało się przy pomiarze nagromadzenia kwasów we krwi”.

„Na rycinie 3.1 zaznaczony został wiek ciążowy oraz moment porodu. Dane dotyczą kobiet, które kontynuowały ćwiczenia, oraz fizycznie aktywnej grupy kontrolnej. Diagram obrazuje procentową liczbę kobiet w każdej z tych grup, które rodziły na przestrzeni od trzydziestego drugiego do końca czterdziestego drugiego tygodnia, przy czym za termin uważa się koniec czterdziestego tygodnia. Należy zwrócić uwagę, iż nic nie wskazuje na to, żeby kontynuowanie regularnych ćwiczeń w czasie ciąży zwiększało występowanie porodu o tyle prędzej, aby spowodował on problemy związane z wcześniactwem dziecka”.

(152) "Przećwicz ciążę" już w sprzedaży

Już czy raczej wreszcie można kupić od dawna zapowiadaną przez nas książkę "Przećwicz ciążę". Szczegóły sprzedaży znajdziesz na naszej stronie www.dbamyomamy.org.pl

Jest to lektura nie tylko dla kobiet w ciąży, ale też dla wszystkich specjalistów, którzy z ciężarnymi pracują: ginekologów, położnych, doul, prowadzących szkoły rodzenia, fizjoterapeutów, instruktorów fitness, trenerów personalnych oraz członków rodzin ciężarnych, którzy często przyszłym mamom ruch odradzają.

Pracujemy w "branży ciążowej" już piętnasty rok i możemy powiedzieć, że nie spotkałyśmy na polskim rynku drugiej takiej pozycji. Dlatego właśnie byłyśmy zmuszone wydać ją samodzielnie, tzn. jako Stowarzyszenie, ale to osobna historia.

"Przećwicz ciążę" to tłumaczenie z angielskiego książki "Exercising Through Your Pregnancy" napisanej przez dr Jamesa F. Clappa - lekarza położnika, międzynarodowy autorytet w dziedzinie ćwiczeń przedporodowych oraz Catherine Cram - fizjolog sportu, specjalizującą się w ćwiczeniach przedporodowych i poporodowych.

Książka zawiera instruktaż ćwiczeń, niemniej tylko jako dodatek. Nie jest to poradnik ćwiczeniowy, a raczej pozycja popularnonaukowa prezentująca różne aspekty ćwiczeniowo-okołoporodowe. Okołoporodowe, bo można w niej znaleźć informacje też o tym jak aktywność fizyczna wpływa na poczęcie albo połóg, laktację, rozwój niemowlęcia, itd.

Jednak, zgodnie z tytułem, tematem dominującym jest ciąża. W publikacji znajdziesz wyniki badań naukowych na temat aktywności fizycznej w ciąży - np. jak w pływa na termin porodu, rozwój łożyska, rozwój i masę płodu, długość porodu, ale też samopoczucie matki.

Bardzo dużo informacji, ciekawa lektura dla wnikliwych. Książka liczy 283 strony i zawiera bogatą bibliografię. W następnym odcinku opowiemy jak powstawała polska edycja publikacji.

Zapraszamy do zakupu książki przez stronę www.dbamyomamy.org.pl i będziemy wdzięczne za dzielenie się tą informacją z innymi.